خیلی وقت‌ها مشکل تصویر AI این نیست که پرامپت کوتاه بوده یا جزئیات کافی نداشته؛ مشکل این است که همه‌چیز را یک‌جا و بدون ساختار به مدل گفته‌ایم.
مثلاً می‌نویسیم:
«یک مرد در خیابان توکیو، شب، با کت مشکی، نور نئون، سینمایی، بارانی، واقع‌گرایانه، از نمای پایین، با پس‌زمینه تار...»
نتیجه ممکن است خوب باشد، اما کنترل زیادی روی اینکه کدام بخش مهم‌تر است نداریم.
یک روش حرفه‌ای‌تر این است که پرامپت را مثل لایه‌های فتوشاپ ببینیم. هر لایه یک وظیفه دارد و در نهایت همه با هم یک تصویر واحد می‌سازند.
لایه اول: سوژه
اول مشخص کن چه چیزی قرار است در تصویر باشد.
نه نور، نه دوربین، نه استایل؛ فقط سوژه.
مثلاً:
یک زن جوان با کت چرمی مشکی و موهای کوتاه
حالا مدل دقیقاً می‌داند شخصیت اصلی چیست.
لایه دوم: محیط
بعد مشخص کن سوژه کجاست.
در یک خیابان شلوغ در مرکز توکیو، کنار تابلوهای نئونی و فروشگاه‌های کوچک
اینجا دیگر فقط «یک زن» نداریم؛ یک شخصیت داریم که در یک فضای مشخص قرار گرفته.
لایه سوم: اتفاق یا حالت
حالا بگو سوژه چه کاری انجام می‌دهد.
در حال راه رفتن زیر باران، در حالی که یک چتر شفاف در دست دارد
این لایه برای تصاویر داستانی خیلی مهم است، چون تصویر را از یک پرتره ساده به یک صحنه تبدیل می‌کند.
لایه چهارم: ترکیب‌بندی و دوربین
حالا نوبت دوربین است.
نمای مدیوم، دوربین کمی پایین‌تر از سطح چشم، سوژه در سمت راست کادر، پس‌زمینه با عمق میدان کم
اینجا دقیقاً همان جایی است که خیلی از پرامپت‌ها ضعیف می‌شوند. گفتن «عکس حرفه‌ای» کنترل چندانی به تو نمی‌دهد؛ اما مشخص کردن کادر، زاویه و جای سوژه کنترل بیشتری ایجاد می‌کند.
لایه پنجم: نور
حالا نور را جداگانه تعریف کن:
نور نئون آبی و قرمز از دو طرف، نور محیطی سرد، انعکاس نور روی آسفالت خیس، سایه‌های عمیق روی صورت
با این کار نور دیگر یک صفت کلی مثل «سینمایی» نیست؛ تبدیل می‌شود به یک دستور قابل تصور.
لایه ششم: سبک و جنس تصویر
در آخر مشخص کن تصویر چه ظاهر و حسی داشته باشد:
واقع‌گرایی سینمایی، جزئیات طبیعی پوست و لباس، بافت واقعی، کنتراست بالا، فضای نئونوآر
حالا اگر بخواهی سبک را عوض کنی، لازم نیست کل پرامپت را از اول بنویسی؛ فقط لایه سبک را تغییر می‌دهی.
حالا همه لایه‌ها را ترکیب کنیم
مثلاً:
سوژه: یک زن جوان با کت چرمی مشکی و موهای کوتاه
محیط: خیابان شلوغ مرکز توکیو، تابلوهای نئونی و فروشگاه‌های کوچک
حالت: در حال راه رفتن زیر باران با یک چتر شفاف
دوربین: نمای مدیوم، زاویه کمی پایین، سوژه در سمت راست کادر، عمق میدان کم
نور: نور نئون آبی و قرمز از دو طرف، انعکاس روی آسفالت خیس، سایه‌های عمیق
سبک: واقع‌گرایی سینمایی، بافت طبیعی، کنتراست بالا، حال‌وهوای نئونوآر
این ساختار را می‌توانی حتی در یک جمله به مدل بدهی. لایه‌ها برای نظم دادن به فکر تو هستند، نه اینکه حتماً مدل باید آن‌ها را به شکل جداگانه ببیند.
ترفند حرفه‌ای‌تر: هر بار فقط یک لایه را تغییر بده
فرض کن تصویر اول خوب شده ولی نورش مناسب نیست.
اشتباه:
«همه‌چیز را تغییر بده، نور را بهتر کن، دوربین را عوض کن، لباس را هم کمی تغییر بده...»
با این کار ممکن است چیزهایی که قبلاً درست بودند هم خراب شوند.
بهتر است فقط لایه نور را تغییر بدهی:
همان تصویر و همان ترکیب‌بندی را حفظ کن؛ فقط نور را به نور سخت و دراماتیک از سمت چپ تغییر بده و انعکاس نئون روی زمین را بیشتر کن.
این روش مخصوصاً هنگام ویرایش چندمرحله‌ای تصویر خیلی کاربردی است.
یک فرمول برای ساخت پرامپت‌های لایه‌ای
می‌توانی تقریباً برای هر تصویر از این فرمول استفاده کنی:
سوژه --> محیط --> عمل --> ترکیب‌بندی --> دوربین -->نور --> سبک --> جزئیات نهایی
مثلاً برای یک عکس محصول:
بطری عطر شیشه‌ای مشکی --> روی یک میز سنگی --> بخار ظریف اطراف محصول --> محصول در مرکز کادر --> نمای نزدیک با لنز 85mm --> نور سخت از پشت و نور ملایم از جلو --> عکاسی تبلیغاتی لوکس --> قطرات آب روی شیشه و انعکاس کنترل‌شده روی سطح میز
حالا اگر بخواهی همان محصول را برای یک کمپین تابستانی استفاده کنی، لازم نیست همه‌چیز را دوباره طراحی کنی؛ فقط لایه محیط و نور را تغییر می‌دهی.
نکته‌ای که خیلی‌ها اشتباه می‌گیرند
«لایه‌ای نوشتن» به این معنی نیست که هر مدل تصویرسازی یک سیستم واقعی مثل Photoshop برای پرامپت دارد. این بیشتر یک روش مهندسی پرامپت و کنترل فرآیند خلاقیت است؛ یعنی به‌جای یک متن شلوغ، تصویر را به اجزای قابل‌کنترل تقسیم می‌کنی.
در پروژه‌های جدی‌تر، همین نگاه می‌تواند تبدیل شود به یک DNA تصویری ثابت؛ یعنی یک لایه برای شخصیت، یک لایه برای دوربین، یک لایه برای نور و یک لایه برای سبک که در تمام تصاویر پروژه ثابت بمانند و فقط بخش‌های متغیر را عوض کنی.
